Tamz.Trd

[SF] ลืม? :เต๋าคชา ...3

Author : Tamz.trd

ปึ้งงง ! เสียงประตูห้องเปิดออกมาเสียงดังพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่ง

"เฮ้ย ไอ้เจมส์ มึงจะเป่าเค้กแล้ว ไม่คิดจะรอกูเลยหรอว่ะ" เสียงตะโกนดังออกมาทางหน้าประตู

ทุกคนที่อยู่ในงานหันไปมองต้นตอของเสียงอย่างสงสัยว่า เขาคนนั้นคือใครกันแน่

"เฮ้ยยย ไอ้เต๋า" เจมส์เมื่อเห็นชัดแล้วว่าคือใคร ก็ตะโกนออกมาเสียงดังอย่างดีใจกับเพื่อนที่เขาไม่เจอกันมาตั้ง3ปี เจมส์รีบวิ่งไปหาเพื่อนรักทันที

ทางด้านของคชาที่ได้ยินเสียงเจมส์ตะโกนเรียกชื่อคนๆนั้น ก็สะดุ้งตกใจหันไปมองเต๋าที่ยืนอยู่หน้าประตู ใจของเขาหล่นวูบ ยิ่งเห็นหน้าขาวๆของเต๋า เขาก็ยิ่งคิดถึง น้ำหยดใสไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว และดูเหมือนกับว่าเขาจะห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว คนที่เขาคิดถึง เขาที่เขาโหยหา คนที่เขารอให้กลับมา ตอนนี้คนๆนั้นกลับมายืนอยาตรงหน้าเขาแล้ว

"คชา เป็นอะไรหรือเปล่า" อ้นที่สังเกตเห็นท่าทีที่แปลกไปของคชาจึงถามขึ้น

"ปะ  ...ป่าว เราไม่ได้เป็นอะไร”คชาส่งยิ้มที่มีน้ำตากลับไป คชาไม่รู้ตัวเลยว่า คำพูดที่ตอบไปกับท่าทางของเขาในตอนนี้ มันช่างตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง อ้นไม่อยากจะซักไซร้อะไรต่อ ได้แค่มองและเป็นห่วงอยู่ลึกๆ

การกระทำที่เกิดขึ้นของทั้งสองคน  ไม่พ้นสายตาของคนที่กำลังจับจ้องไปได้

"เฮ้ย ไอ้เต๋า มึงกลับมาได้ไงว่ะ หายไปเลยนะมึง" เต๋าสะดุ้งเบาๆเมื่อเจมส์ถามเขาไปเรียกสติเขาคืนมา

"กูเรียนจบแล้วนิครับ กูเลยกลับมา เบื่อที่นู่นจะแย่อยู่แล้ว คิดถึง......ที่นี่จะตาย"เต๋าเว้นช่วงในการตอบพร้อมกับหันมามองคชา คชาที่เห็นว่าเต๋ามองมาก็รีบหลบสายตาทันที

"เออๆ เดี๋ยวค่อยคุยกัน มาๆๆ กูเป่าเค้กก่อน"เจมส์พูดเสร็จเป่าเค้กก้อนยักษ์ทันทีพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณที่เพื่อนๆทุกคนมาร่วมงานของเขา แล้วทุกคนก็เริ่มกลับไปจับกลุ่มสังสรรค์พูดคุยกับกลุ่มเพื่อนตามปกติ เต๋าที่ถูกเจมส์ลากตัวไปคุยก็หันมามองคชาเป็นระยะๆ เขาอยากจะเข้ามาคุยกับร่างบางเหลือเกิน

"ต้นๆ ชากลับก่อนนะ รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยอ่า" คชาเดินมาบอกต้นว่าเขาจะกลับแล้ว เขาไม่สามารถทนอยู่เพื่อรอความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้าไม่ไหวแล้ว ต้นที่สังเกตเห็นว่าเต๋ามองคชาอยู่ก็เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรักดีว่าคงจะทนเห็นสายตาของคนๆนั้นไม่ได้

"อื้ม ขับรถไหวนะแก กลับดีๆนะ ถึงคอนโดแล้วโทรมาหาฉันด้วยนะ"

"ได้ๆ ไว้เจอกันนะต้น ฝากบอกเจมส์ด้วยนะ"คชาพูดเสร็จก็ทำท่าจะเดินไปทันที

"คชาเดี๋ยวเราไปส่งนะ"เสียงอ้นดังขึ้นและเอื้อมมือมาจับข้อมือบางของคชาเอาไว้

"ไม่เป็นไรอ้น เรากลับได้ ขอบคุณนะ" คชาส่งรอยยิ้มกลับไปเพื่อขอบคุณ

"งั้น อ้นขอไปส่งคชาที่รถแล้วกัน" อ้นยังพยายามตื้อคชาอยู่และไม่ยอมปล่อยมือออกจากร่างบาง

"ชา!!!” ยังไม่ทันที่คชาจะตอบอะไรเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาดังขึ้นแต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงอ้นอย่างแน่นอน คชาหันไปมองเสียงนั้นอย่างตกใจและก็พบกับคนที่เขากำลังพยายามหลบหน้าอยู่

"................"ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆออกจากปากของร่างบาง คชารีบแกะมืออ้นออกแล้วรีบเดินออกไปก่อนที่น้ำใสๆจะไหลออกมาให้คนตรงหน้าเห็น เขาไม่อยากให้เต๋ารู้ว่าเขาอ่อนแอมากแค่ไหน เขาต้องเข็มแข็งๆ คชาท่องไว้ในใจ

"ชา!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ "เสียงตะโกนของเต๋าทำให้ทุกคนในงานหันมามองอย่างสนใจ แม้แต่คชาเองก็ตกใจยืนนิ่งอยู่หน้าประตู

"คุณเรียกผม คุณ ฮึก  ... เป็นใครหรอครับ ฮึก  ...ฮึก เราเคยรู้จักกันด้วยหรอ? " คชาพูดกลับไปด้วยเสียงอันสั่นเทา

"ชะ ...ชา นี่เต๋าไง เต๋าคนรักของชา ชาจำเต๋า ไม่ได้หรอ?” เต๋าชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่ร่างบางตอบกลับมา เขาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตกใจว่าร่างบางตรงหน้าจำเขาไม่ได้จริงๆหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างเล็กตรงหน้ากันแน่

"เต๋า ฮึก ...ฮืออ... เต๋าไหนหรอครับ ผมเคยมีคนรู้จักชื่อเต๋า แต่เขาตายจากผมไปนานแล้ว ฮืออ" คชาตอบกลับไปด้วยอารมณ์สุดจะกลั้น เขาไม่สามารถอดทนเข้มแข็งได้อีกต่อไป ตอนนี้ใจของเขากำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีทางที่มันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ตอนนี้คนในงานเริ่มหันมามุงดูคนทั้งคู่ ต้นที่ได้ยินรีบวิ่งมาที่คชาทันที

"ชา!! ทำไมชาพูดแบบนั้นล่ะ นี่เต๋าไง เต๋ากลับมาแล้วนะชา”เต๋าตะโกนออกไปอย่างตกใจ แต่กลับลดเสียงลงเมื่อพูดประโยคสุดท้าย เขารู้สึกเจ็บกับคำพูดของคนรักที่เปล่งออกมามาก

"ขอโทษนะครับ ฮึก ...ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ ขอตัว ฮึก ...ฮืออ.. นะครับ”คชาตอบออกไป น้ำตาของเขาไหลออกมามากมายโดยที่เขาห้ามไม่อยู่แล้ว เรี่ยวแรงที่เคยมีก็หายไป ทำได้แค่เพียง ฝืน ...ฝืนเพื่อหลุดออกจากความปวดร้าวตรงนี้ เขาอยากไปจากที่ๆแสนเจ็บปวดไปให้เร็วที่สุด คชารีบก้าวออกจากห้องแต่ไม่ยังไม่ทันพ้นขอบประตูมือขาวแกร่งก็คว้าข้อมือเล็กแล้วลากเขาออกไปในทันที

"ชา คชา!!! " เมื่อต้นเห็นแบบนั้น รู้สึกเป็นห่วงเพื่อนรักจึงจะวิ่งตามออกไปแต่มีมือแกร่งของเจมส์คว้าตัวเอาไว้

"ต้น ไม่ต้องตามไปหรอก ปล่อยให้สองคนได้ปรับความเข้าใจกัน"

"แต่เจมส์ เต๋ามันทิ้งคชาไปมีคนใหม่นะ" ต้นพูดขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนนิดๆ

"เต๋ามันอาจจะมีเหตุผลของมันก็ได้นะ" เจมส์โอบคนรักเอาไว้

"แต่ ...” ต้นยังรู้สึกลังเลใจ

"เถอะนะต้น เชื่อเจมส์นะ เจมส์รู้ดีว่าเต๋ามันเป็นคนยังไง"

"อื้ม ...ขอให้แกเจอแต่เรื่องดีๆนะชา" เสียงของความเป็นห่วงเพื่อนลอยออกมาจากปากต้น เขาคงทำอะไรไม่ได้ นอกเสียจากคอยให้กำลังใจให้เพื่อนที่เขารักมากที่สุด ส่วนทางด้านอ้นที่พอจะเดาเหตุการณ์ตรงหน้าออก ก็ได้แต่ยิ้มให้กับความผิดหวังของตนเอง

ทางด้านของเต๋าและคชา เมื่อออกมาจากงานได้ เต๋าก็ลากคชาขึ้นไปบนรถสีแดงคันโปรดของเขาทันที

"เต๋า ...ปล่อยชานะ” คชาที่พยายามออกแรงสู้กับการลากของร่างสูงทำได้แค่เพียงร้องและดิ้นไปมา แต่ดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุด

"เข้าไปนั่ง แล้วอย่าคิดที่จะเปิดประตูหนีออกมานะ" เต๋าที่ดันร่างบางเข้าไปนั่งในรถได้แล้วก็รีบเดินไปฝั่งคนขับทันที

"เต๋า ปล่อยชาไปเถอะนะ เราอย่ายุ่งเกี่ยวกันอีกเลย" คชาได้แต่ร้องไห้และหันไปขอร้องให้เต๋าเลิกยุ่งกับเขา

"ไม่ ไม่มีวันที่เต๋าจะเลิกยุ่งกับคชา" เต๋าตอบเสร็จก็ขับรถออกไปทันที คชาที่รู้แล้วว่าตนเองไม่สามารถหนีไปไหนได้ ทำได้แค่หันหน้าไปทางกระจกแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น กับอารมณ์สับสนที่ก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ

มันเกิดขึ้นทั้งอารมณ์ดีใจ ดีใจที่ได้เห็นหน้า ได้ใกล้ชิดกับคนที่เขารักอีกครั้ง แต่มันกลับซ้อนขึ้นมาด้วยอารมณ์เจ็บปวด เมื่อคิดได้ว่า คนข้างๆเขาในตอนนี้ ไม่ได้รักเขาแล้ว ยิ่งคิดได้อย่างนั้น คชายิ่งรู้สึกเจ็บและทรมาน เขายกมือขึ้นมาจับที่กลางหน้าอก เผื่อจะช่วยให้เขาบรรเทาความเจ็บลงได้บ้าง แต่มันไม่ช่วยอะไรเลย เขาทำผิดอะไร ทำไมเขาถึงต้องเจ็บช้ำมากมายขนาดนี้

ทางฝ่ายเต๋าหันมามองคชาพร้อมความรู้สึกสับสนเช่นเดียวกัน เขารู้สึกสงสารร่างเล็กข้างๆจับใจ

เวลาผ่านไปสักพักเต๋าจอดรถที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งเวลานี้มันดึกแล้วผู้คนจึงไม่พลุกพล่านมากนัก

"ชาครับ หันมาคุยกับเต๋าหน่อยได้มั้ย" หลังจากที่ทั้งคู่เงียบอยู่นาน ร่างสูงจึงเริ่มเปิดประเด็นทันที

"........" คชาเงียบและไม่แม้แต่จะหันหน้ามามีแต่เสียงสะอื้นเบาๆ

"ชา ชาครับ ชาเป็นอะไร ทำไมชาบอกว่าชาจำเต๋าไม่ได้" เต๋าพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด