Tamz.Trd

[SF] ลืม? :เต๋าคชา ...End

Author : Tamz.trd

"เต๋า ฮึก ..กลับมาไทย ไม่พาแฟนเต๋ามาด้วยหรอ” หลังจากที่คชานั่งเงียบอยู่นาน เขาก็พูดขึ้นมา คชารู้ดีว่าคำถามเหล่านี้มันเสียดแทงใจตัวเองมากแค่ไหนแต่เขาก็อยากจะย้ำกับตัวเอง ย้ำเตือนว่าเต๋ามีใครแล้ว.....ที่ไม่ใช่เขา

"แฟน ....แฟนที่ไหนหรอคชา" เต๋าตอบกลับไปด้วยความสงสัย ร่างเล็กหันหน้ามาเมื่อได้ยินสิ่งที่ร่างสูงถาม ตาของคชานั้นบวมช้ำอย่างมาก

"ก็แฟนเต๋าที่ต่างประเทศไง เต๋ามีแฟนแล้ว ฮึก ...ไม่ใช่หรอ น่าจะพามาแนะนำให้รู้จักบ้างนะ" คชาหันมาแล้วพูดเสียงเบาตอบเต๋าไป เขาพยายามที่จะฝืนยิ้มเพื่อแสดงความยินดีกับคนตรงหน้าว่าพบคนที่รักแล้ว แต่สายตาของเขานั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง เขารู้สึกเจ็บทุกครั้งที่พูดคำว่า แฟน

"ใครบอกคชา"

"ใครบอกมันไม่สำคัญหรอกเต๋า ชาดีใจด้วยนะที่เต๋าเจอคนที่เต๋ารักแล้ว งั้นชาไปก่อนนะ" คชาส่งยิ้มไปให้เต๋าอีกครั้งพร้อมกับพูดความรู้สึกที่เขาพยายามสร้างเกราะป้องกันตัวเองขึ้นมาว่าเขาไม่เป็นอะไร เขายอมที่จะเจ็บเพื่อที่จะให้เต๋ามีความสุข เขาทนได้

"ชา ชา เดี๋ยวก่อนชา ฟังเต๋าก่อน" เต๋าที่เห็นคชาออกมาจากรถก็รีบลงมาแล้ววิ่งตามไป

"ไม่มีอะไรที่ต้องอธิบายหรอกเต๋า ชาเข้าใจปล่อยชาไปเถอะนะเต๋า ชาขอร้อง" คชาเดินต่อไปโดยไม่คิดที่จะหันมามองข้างหลังแม้แต่น้อย ดวงตาใสมีน้ำตาคลอไม่ขาดสาย เขาต้องไป ไปให้ไกลจากตรงนี้ที่สุด คชาคิดแค่นั้น เต๋าที่เห็นว่าคชากำลังเข้าใจผิดจึงรีบวิ่งไปดักหน้าคชาเอาไว้

"ชากำลังเข้าใจเต๋าผิดนะ คชาฟังเต๋าก่อนได้มั้ย" เต๋าจับมือคชาเอาไว้ป้องกันคชาเดินหนีเขาไปอีก

"............"

"ชา ฟังเต๋าก่อนนะ ชาจะเชื่อหรือไม่เชื่อเต๋า เต๋าไม่ว่า แต่เต๋าขอ ฟังเต๋าก่อนได้มั้ย"

คชาไม่ตอบอะไรได้แต่ยืนนิ่งๆ เต๋าเห็นว่าคชาไม่คิดจะเดินหนีเขาไปแล้ว จึงเริ่มอธิบาย

"ใช่ ที่คชารู้ว่าเต๋าไปต่างประเทศแล้วเต๋ามีแฟน แต่ผู้หญิงคนนั้นเต๋าไม่ได้รักเขา ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสาวเพื่อนของแม่เต๋า แม่ทั้งสองฝ่ายอยากให้เต๋ากับเขาคบกัน พยายามให้เต๋ารักกับผู้หญิงคนนั้นเลยนะชา”

"ชา เต๋าไม่ได้รักเขาเลยนะ เต๋ารักชาคนเดียว จริงๆนะ" เต๋าบีบมือคชาแน่นขึ้นเพื่อสื่อสารให้รู้ว่าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ เขาไม่เคยคิดจะนอกใจร่างบางตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

"และ  ...แล้วเต๋ากลับมาแบบนี้เขาไม่มาด้วยหรอ ฮึก “แม้คชาจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างแต่เขาก็ยังมีความรู้สึกสับสนหลงเหลืออยู่

"เต๋าเลิกกับเขาแล้ว เต๋าอธิบายทุกอย่างให้แม่เข้าใจว่าเต๋าไม่ได้รักเขา แต่เต๋า.....รักชา"

คชาที่ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองร่างสูงอย่างตกใจ น้ำตาของเขายังไม่หยุดไหล ใจของเขากระตุกวูบทันที เขาไม่ได้หูฝาดไปใช้ไหม เขาคงไม่ได้ฝันไปนะ

"ตะ ต๋าว... ฮึก" คชาเรียกชื่อคนรักแผ่วเบา

"แล้ว แม่เต๋าไม่ว่าอะไรหรอ ที่ ฮึก ...เต๋าทำแบบนี้"

"ไม่ครับ แม่เข้าใจแล้ว เต๋าอธิบายทุกอย่างให้แม่เข้าใจ เต๋าถึงกลับมานี่ไง"เต๋าตอบพร้อมทั้งส่งรอยยิ้มอบอุ่นกลับไปให้

"ฮึกก ...ต๋าวว บ้าเอ๊ยยย" คชาที่ได้ยินก็ร้องไห้ออกมาและเข้าไปทุบตีคนตรงหน้า แต่ไม่ได้ทุบเพราะอารมณ์โกรธ แต่มันเป็นอารมณ์สุข สุขที่เต๋าไม่ได้มีคนอื่น สุขที่เขาจะได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นนั่นอีกครั้ง

"ฮ่า ๆๆๆ ว่าไงครับ ชาน้อยของเต๋า อารมณ์ดีแล้วสิ"

"ไม่! ทำไมเต๋าไม่ติดกลับมาหาชาบ้าง "

"เต๋าขอโทษ อยู่ทางนู้นเต๋าพยายามมุ่งกับการเรียนเพื่อที่จะได้จบเร็วๆและได้กลับมาหาชาไง"

"เหตุผลฟังไม่ขึ้น" คชาตอบกลับไปอย่างงอนๆ

"ง่า ชา เต๋าขอโทษ เต๋าผิดไปแล้ว ยกโทษให้เต๋านะครับ" เต๋ารีบง้อคชาทันที

"ไม่ๆๆๆๆๆๆ เต๋าใจร้าย เต๋าทำแบบนี้ ไม่เห็นใจคชาบ้างเลย อยู่ทางนี้มันเหงานะเฟ้ยย"

"เต๋าขอโทษ ดีกันนะๆๆ" เต๋าตอบพร้อมทั้งเอื้อมมือเป็นเช็ดน้ำตาให้ร่างบางตรงหน้า

"ชา เต๋ารักคชานะ เต๋ารักชาคนเดียว นอกจากคชา เต๋าก็รักใครไม่ได้แล้ว เต๋าขอโทษนะครับคนดี" เต๋าพูดความในใจออกมาพร้อมทั้งโอบกอดคนตรงหน้าไว้

"ชา ก็รักเต๋านะ ชารักเต๋าที่สุด พอชารู้ว่าเต๋ามีคนอื่น ชาเจ็บมาเลยรู้ไหม ชาเจ็บเจียนตายเมื่อคิดว่าเต๋ารักคนอื่นที่ไม่ชา" คชากอดร่างสูงเอาไว้อย่างแน่นเพราะกลัว กลัวว่าร่างสูงตรงหน้าจะจากเขาไปอีก

"เต๋าขอโทษ เต๋าสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆชาตลอดไป"

"ฮึก ...เต๋าสัญญาแล้วนะ ห้ามผิดคำสัญญาอีกนะ"

"ครับ เต๋าสัญญา เต๋าจะรักชาคนเดียว เต๋ารักชานะ"

"ชาก็รักเต๋า" ต่างฝ่ายต่างกอดกันเอาไว้ สายตาทั้งคู่สบตากัน ทำให้หน้าของคนทั้งสองเลื่อนเข้าหากันเหมือนกับมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาทั้งสอง แรงนั้นส่งผลให้ปกเรียวหยักประกบกับปากเรียวสวยตรงหน้าไว้ทันที เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เพราะเขาทั้งสองคนไม่สนอะไรอีกแล้ว แค่มีกันและกันทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่สำคัญสำหรับคนทั้งคู่อีกต่อไป

"กลับบ้านเรากันเถอะนะ"เมื่อทั้งสองผละออกจากกันแล้ว เต๋าก็เอ่ยขึ้น

"อื้ม "คชาตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

จากนี้ไป ...เขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการอยู่คนเดียวอีกแล้ว

จากนี้ไป ...เขาจะไม่ต้องกังวลว่าคนข้างๆจะจากเขาไปไหนอีก

จากนี้ไป ...เขาจะได้ใช้ชีวิตกับคนที่เขารัก

จากนี้และตลอดไป เต๋าจะเป็นคนที่เขารักมากที่สุด

"เศรษฐพงษ์รักนนทนันท์ที่สุดเลยย"

"บ้าเอ๊ยย รู้แล้วน่า เต๋าเอ๋อ"

บัดนี้เสียงหัวเราะแห่งความสุขได้กลับมาแล้ว ต่อแต่นี้ไปจะมีแต่สิ่งดีๆที่เขาทั้งสองคนจะมอบให้กัน ไม่ว่าอะไรก็มาทำให้ความรักของคนสองคนนี้จางหายไปไม่ได้

End

...........................................................................................................

Talk: ไรเตอร์รีบมาลงตอนสุดท้ายให้เพราะต้องกลับบ้านนอกกลัวน้ำท่วม ถ้าไม่ได้ลงตอนนี้คงอีกนาน ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับคนที่เม้นต์ให้นะคร้าบ ขอบคุณจริงๆ ไรเตอร์จะถือว่าไรเตอร์ไม่อยากให้คนอ่านที่เม้นต์รอดีกว่า ^^" ชอบไม่ชอบยังไงบอกกันบ้างก็ดีนะ ไรเตอร์จะได้ไปปรับปรุง ฟิคเรื่องต่อไป .....ยังคิดไม่ออก 555 ถ้ามีเมื่อไหร่จะแจ้งข่าวทันทีคร้าบบ

    ปล.เม้นต์ซักนิด จิตใจไรเตอร์แจ่มใสนะ ^0^ 

                                                                                                                               Tamz.trd